مهاجرت به بریتانیا

ساختار ویزاهای بریتانیا ساده است و به دو دستهٔ روشن تقسیم می‌شود: مسیرهایی که اسپانسر می‌خواهند و مسیرهایی که نمی‌خواهند. دستهٔ اول بزرگ‌تر و پرکاربردتر است، اما دستهٔ دوم آزادی بیشتری می‌دهد و دقیقاً به همین دلیل سنجه‌های سخت‌گیرانه‌تری دارد.

• با اسپانسر: Skilled Worker، شاخهٔ درمان و مراقبت، Scale-up Worker و Expansion Worker
• بدون اسپانسر: Global Talent، High Potential Individual و Graduate Route
• کارآفرینی: Innovator Founder، که به جای سرمایه، تأیید نهاد ارزیاب می‌خواهد
• تحصیلی: ویزای دانشجویی با کد CAS، و سپس ماندن از راه Graduate Route
• خانوادگی: همسر، نامزد و فرزند، با محوریت درآمد اسپانسر

برای متقاضی ایرانی، ترتیب درست جست‌وجو معکوس آن چیزی است که بیشتر مردم انجام می‌دهند: نخست فهرست کارفرمایان دارای مجوز اسپانسری را ببینید و سپس در میان همان‌ها دنبال شغل بگردید. جست‌وجوی شغل بدون این فیلتر، ماه‌ها وقت را صرف موقعیت‌هایی می‌کند که از ابتدا در دسترس نبوده‌اند.

سه پیش‌نیاز در بیشتر مسیرهای بریتانیا تکرار می‌شوند و هر سه پیش از ثبت درخواست باید حل شده باشند. گواهی اسپانسری تنها از کارفرمای دارای مجوز صادر می‌شود، مدرک زبان تنها از آزمون‌های مورد تأیید پذیرفته است، و انگشت‌نگاری تنها در مراکز مشخص انجام می‌شود.

• گواهی اسپانسری با شمارهٔ یکتا، که پیش از درخواست ویزا صادر می‌شود
• حقوق بالاتر از کف عمومی و کف همان شغل، هر کدام که بیشتر بود
• مدرک زبان از آزمون مورد تأیید اداره مهاجرت، نه هر آزمون بین‌المللی
• عوارض درمانی که برای کل مدت ویزا و برای هر همراه یکجا پرداخت می‌شود
• موجودی مالی با قدمت پیوستهٔ مشخص، مگر آنکه کارفرما آن را تضمین کند

نکتهٔ عملی که متقاضیان داخل ایران معمولاً دیر متوجه می‌شوند این است که هم آزمون زبان مورد تأیید و هم انگشت‌نگاری باید بیرون از کشور انجام شود. این یعنی دست‌کم یک سفر برنامه‌ریزی‌شده به یکی از کشورهای همسایه، با هزینه و زمانی که باید از ابتدا در بودجه دیده شود.

بازار کار بریتانیا در سلامت، مراقبت، مهندسی، مالی و فناوری اطلاعات بیشترین تقاضا را دارد و همین بخش‌ها هستند که کارفرمایان دارای مجوز اسپانسری در آن‌ها متمرکزند. بیرون از لندن، نسبت حقوق به هزینهٔ مسکن معمولاً منطقی‌تر است، هرچند شمار موقعیت‌ها کمتر می‌شود.

• ویزای کاری به کارفرما گره خورده و تغییر شغل نیازمند گواهی اسپانسری تازه است
• مشاغل درمانی پیش از اشتغال باید نزد نهاد صنفی مربوط ثبت شوند
• اجارهٔ مسکن در لندن تفاوت چشمگیری با شهرهای شمالی دارد
• پوشش درمانی عمومی در برابر پرداخت عوارض در دسترس است
• مسیر اقامت دائم معمولاً پس از چند سال اقامت پیوسته باز می‌شود

اگر شغلتان در حوزهٔ درمان است، فرایند ثبت‌نام حرفه‌ای را پیش از هر اقدام مهاجرتی شروع کنید. آزمون‌ها و ارزیابی‌های این مرحله ماه‌ها طول می‌کشند و بدون آن‌ها، حتی کارفرمای مایل به استخدام هم نمی‌تواند گواهی اسپانسری صادر کند.

مسیر بریتانیا روی کارایران فعال نشده است. برای این کشور شرکتی احرازهویت نکرده‌ایم و صفحات این بخش صرفاً معرفی مسیرهاست. ثبت درخواست ممکن و بی‌هزینه است و پرونده تا باز شدن مسیر در نوبت می‌ماند.

• فهرست کارفرمایان دارای مجوز اسپانسری عمومی است و می‌توانید خودتان آن را بخوانید
• هیچ واسطه‌ای نمی‌تواند گواهی اسپانسری بفروشد؛ این گواهی تنها از خود کارفرما صادر می‌شود
• آگهی‌هایی که «اسپانسر تضمینی» وعده می‌دهند، رایج‌ترین شکل کلاهبرداری این مسیرند
• عوارض درمانی و حق پرونده پیش‌پرداخت‌اند و در صورت رد شدن، همه‌شان بازگردانده نمی‌شوند

دومین اشتباه پرتکرار، تکیه بر Graduate Route به‌عنوان مقصد است. این ویزا تمدید نمی‌شود و تنها ارزشش فرصتی است که برای یافتن کارفرمای اسپانسر می‌دهد. کسی که این پنجره را بدون قرارداد به پایان برساند، گزینهٔ دیگری در همان کشور ندارد.

بریتانیا هزینهٔ دولتی بالایی دارد و بخش بزرگ آن، عوارض درمانی است که برای کل مدت ویزا و برای هر عضو خانواده یکجا پرداخت می‌شود. همین قلم، بودجهٔ خانواده‌ها را چند برابر بودجهٔ یک متقاضی مجرد می‌کند.

• حق بررسی پروندهٔ ویزا، متفاوت برای هر مسیر و برای درخواست از داخل یا خارج کشور
• عوارض درمانی، پیش‌پرداخت برای تمام مدت اعتبار ویزا
• آزمون زبان مورد تأیید و سفر برای انگشت‌نگاری بیرون از ایران
• ترجمهٔ رسمی مدارک و هزینهٔ اثبات موجودی مالی