ترجمهٔ رسمی مدارک برای پروندهٔ کانادا

ترجمهٔ رسمی ساده‌ترین بخش فنی پرونده است و در عین حال یکی از پرتکرارترین دلایل دوباره‌کاری. علتش هم روشن است: بیشتر متقاضیان پیش از آنکه بدانند پرونده‌شان دقیقاً چه مدارکی می‌خواهد، سفارش ترجمه می‌دهند و بعد مجبورند نیمی از آن را دور بریزند.

ترجمهٔ رسمی یعنی چه

ترجمهٔ رسمی را مترجم مورد تأیید قوهٔ قضائیه انجام می‌دهد، روی سربرگ خود مهر و امضا می‌کند و شمارهٔ ثبت می‌زند. دو تأیید بعدی اختیاری نیستند اما همیشه هم لازم نیستند: تأیید ادارهٔ کل اسناد و امور مترجمان رسمی — که به آن تأیید دادگستری می‌گویند — و سپس تأیید وزارت امور خارجه. کدام‌یک لازم است، به مرجع گیرنده بستگی دارد، نه به نوع مدرک.

• IRCC معمولاً ترجمهٔ مترجم رسمی را با اعلامیهٔ کتبی مترجم می‌پذیرد و تأیید دادگستری را الزام نمی‌کند
• سفارت‌ها، دانشگاه‌ها و برخی نهادهای استانی ممکن است تأیید دادگستری و خارجه بخواهند
• مدارک هویتی برای پرونده‌های خانوادگی تقریباً همیشه با هر دو تأیید خواسته می‌شود
• ریزنمرات برای ارزیابی مدرک تحصیلی اغلب باید مستقیم از دانشگاه ارسال شود، نه با ترجمهٔ شما

چه چیزی را ترجمه کنیم

فهرست را از روی نوع پرونده بچینید، نه از روی کشوی مدارک. برای یک پروندهٔ کاری یا Express Entry، معمولاً همین چند دسته کافی است و بقیه فقط هزینه است.

1. شناسنامه و کارت ملی برای متقاضی و همراهان
2. سند ازدواج، و در صورت وجود، سند طلاق
3. مدرک تحصیلی و ریزنمرات، مطابق آنچه نهاد ارزیابی می‌خواهد
4. گواهی سابقهٔ کار با شرح وظایف، ساعت کار هفتگی و حقوق
5. سابقهٔ بیمه و در صورت نیاز، فیش‌های حقوقی
6. گواهی عدم سوءپیشینه، معمولاً در مرحلهٔ پس از دعوت‌نامه

اشتباه‌هایی که هزینه را دو برابر می‌کنند

• ترجمهٔ همهٔ مدارک موجود پیش از مشخص شدن مسیر پرونده
• گرفتن تأیید دادگستری و خارجه برای مدارکی که فقط به IRCC می‌روند
• ترجمهٔ گواهی کاری‌ای که شرح وظایف و ساعت کار هفتگی ندارد و بعداً باید اصلاح شود
• ترجمهٔ مدارکی که اعتبارشان پیش از رسیدن نوبت پرونده تمام می‌شود، مانند گواهی عدم سوءپیشینه
• نگه‌نداشتن فایل دیجیتال ترجمه‌ها، که بازسازی‌شان هزینهٔ کامل دارد

زمان و ترتیب سفارش

ترجمهٔ خود مدارک معمولاً چند روز کاری طول می‌کشد، اما تأییدها زمان‌برترند و در فصل‌های شلوغ ممکن است دو تا سه هفته به مسیر اضافه کنند. ترتیب درست این است: اول گواهی سابقهٔ کار و مدارک تحصیلی را از منبع بگیرید و از درستی محتوای فارسی مطمئن شوید، بعد ترجمه کنید. اصلاح یک گواهی پس از ترجمه یعنی پرداخت دوبارهٔ هزینهٔ ترجمه و تأیید.

برای گواهی سابقهٔ کار، پیش از ترجمه از کارفرما بخواهید متن فارسی چهار چیز را صریح بگوید: عنوان شغل، تاریخ دقیق شروع و پایان، ساعت کار هفتگی و شرح وظایف در چند بند. همین چهار قلم است که بعداً تعیین می‌کند سابقهٔ شما در CRS یا در پروندهٔ کاری شمرده می‌شود یا نه؛ نامهٔ کوتاه دو خطی، هرچند رسمی، معمولاً کافی نیست.

یک نکتهٔ عملی: املای لاتین نام و نام خانوادگی باید دقیقاً با پاسپورت یکی باشد، در همهٔ مدارک. هر تفاوت کوچک در یک حرف، بعداً در مرحلهٔ بررسی به توضیح کتبی و گاهی به مدرک تکمیلی نیاز پیدا می‌کند.